Duivel

Najaar 2017; een Noord-Franse stad.

Het is warm deze namiddag, weken van tegenvallende miezerdagen, dagen die het net niet zijn, liggen achter ons. De terrassen en straatjes in het centrum zijn vol. Toeristen en lokale inwoners, koop en kijklustig, slenteren op hun gemak in het centrum rond. Een sfeer van ijsjes en krachtige cappuccino’s.

Op een enkele fiets na is het winkelhart het domein van de slenteraars. Gevolg van de inmiddels niet meer weg te denken roadblocs en behendig midden voor de toegang tot de centrumstraten geparkeerde onopvallende busjes.

Het gedreun van een zware motor lijkt steeds dichterbij te komen. Ik besteed er geen aandacht aan, een centrum is nu eenmaal nooit volledig vrij van lawaai.

Het bijna stationaire motorgeluid neemt toe. Om de hoek een wringt een motor zich tussen de blokkadeblokken door. Publiek stapt achteruit, bang de volledig in het wit geklede rijder in de weg te lopen.

Stapvoets zoekt de motorrijder zijn weg, het lawaai is inmiddels stevig. Niemand doet iets, het publiek lijkt verlamd toe te zien. Zelfs het aanwezige “Blauw op straat” laat het, mede door de bijpassende verduisterde integraalhelm, anonieme witte monster ongemoeid.

Imponerend; beangstigend?

Tot vijf keer toe rijdt de motorduivel zijn stapvoetse rondjes door het centrum heen. Het is als een roofvogel die hoog in de lucht cirkelend zijn prooi bestudeerd. Ik wacht niet langer af en verlaat het “jachtgebied”, verbijsterd door het gemak waarmee de in alle steden aanwezige blokkades met een motor tot een farce worden gemaakt.

 

Advertenties

Snelle handel

“Bemoeit u zich er niet mee. Laat ons gewoon onze klus doen, des te eerder zijn we klaar”.

Voor ik het weet staat de verkoper al weer met z’n hand bij de deur. Hij heeft haast dat is duidelijk.

Van mij geen “Naming & Shaming”; dat doen anderen wel over mij.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik weet niet wat het is. Mijn laatste contacten met mensen uit de keukenbranche geven met het gevoel van een veetransport uit de oude doos. Alles mag en je kunt van alles  zelf kiezen, maar pas op dat je niet van de weg afwijkt anders krijg je een tik op je achterste partij.

Tot je de handtekening zet, wordt je tot het uiterste in de watten gelegd, alles kan, niets is te dol. Je verkoper is vooral adviseur en bovenal, bijna je beste vriend.

Tegen de tijd van de realisatie geldt er ineens een ander regime.  Non-prestatie, verdraaien van afspraken, homofoob en agressief gedrag, belachelijk maken, intimidatie, alles is blijkbaar toegestaan; zeker bij twee vrouwen. De grote lijn is, “geef ons de sleutels en bemoei je er niet mee”. Leuk voor iets dat een smak geld kost en waar je daarna jaren tegen aan moet kijken. Jammer bovendien,  als anderen daarna de ondankbare taak krijgen er als nog iets van te maken.

Het snelle geld in de keukenbranche verhoudt zich kennelijk nu de tijden beter gaan niet meer met fatsoenlijk overleg met de klant.

Een ding heb ik wel geleerd, voor een volgende grotere klus gaan we alleen nog in zee met mensen die vooraf aangeven overleg met ons als twee vrouwen op prijs te stellen. Dagenlang horken in huis krijgen die met de spullen smijten, grote fouten maken en je ook nog eens zwart maken en je woorden verdraaien bij hun baas en collega’s; ik ben het zat. Die botweg een uurtje binnenvliegen voor wat montagewerk en daarvoor een bedrag opstrijken waarvoor ik dagen moet werken en die bij iedere poging tot overleg gewoon weg kunnen wandelen, daar beginnen we niet meer aan.

Dan maar geen nieuwe keuken …;  tja, nu na zes weken is de keuken nog steeds niet af.

Nee, als een opleving in de economie voor dit soort gedrag ruimte gaat geven, zijn we wat mij betreft op de verkeerde weg.

“Doe normaal” zou ik in navolging van anderen zeggen.

Levenslang

Eind van het jaar; moment van goede voornemens. Tijd voor een “nulmeting”. Immers wat is een voornemen zonder voortgang; wat is voortgang zonder het begin te kennen.

Goede voornemens, ik heb ze vaker. De laatste keer kocht ik er een weegschaal bij. Een weegschaal voor een leven lang, althans dat zei de sticker waar haar batterijvak onder is verscholen. Een mooie glazen weegschaal. Ze is voorzien van allerlei “body”foefjes; die ik nog nooit heb benut.

Vol goede moed haal ik de weegschaal weer eens tevoorschijn. Eenmaal op de grond, laat ze me in de steek. Dood; en dat voor een levenslange weegschaal. Is haar einde nu al nabij?

Teleurgesteld – het zal de batterij wel zijn- stort ik me op de reanimatie. Diep onder de sticker, tref ik het batterijvak aan. Tenminste, ik vind drie schroefjes en een dekseltje. Het is duidelijk niet de bedoeling het vak te openen; levenslang immers. Een batterijwissel kan dus nooit nodig zijn.

Al snuffelend  kom ik terecht bij de klantensite van de weegschaal, op zoek naar de ins and outs van de vervanging van haar kloppend hart.

Iemand is me met haar vraag al voor. Het antwoord is simpel; de batterij –een simpele CR2032- kan niet gewisseld worden, ze zijn levenslang gegarandeerd.

Huh, levenslang?

Dan dringt het pas tot me door.

Precies, levenslang … tot er geen leven in de batterij meer zit.

Tijd dus voor een nieuwe perceptie; en een nieuwe weegschaal.

Redding

Als de dijken breken …; zendt de overheid een NL-Alert.

Een geweldige loei van een sirene markeert de overgang tussen de twee helften van deze eerste maandag van de maand. Nog een paar jaar, dan gaat het “luchtalarm” verdwijnen. Dan moeten Internet en mobiel samen met geluidswagens –de terugkeer van de dorpsomroeper- ons alle waarschuwen voor naderend onheil.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Bij de eerste tonen stort ik me de trap af op weg naar mijn mobiel. Deze maandag loopt de luchtalarm test gelijk op met de periodiek test van NL-Alert. Teleurgesteld –ik ontvang geen testbericht- kan ik maar een ding concluderen; als het ooit echt serieus wordt krijg ik geen seintje. Er is voor mij geen plaats in de reddingboot.

De drang een “Titanic”achtig slot voor mijzelf te voorkomen ga ik toch opzoek naar de oorzaak van mijn val buiten de alarmeringsboot. Het was nog wel zo goed bedoeld. “Stel uw mobiel in” sprak de overheid me de afgelopen dagen toe. Zoekend op internet was de conclusie eenvoudig; alles van na 2012 is “ingesteld”. Niet dus.

Geluid “luid”, trillen “actief” overal heb ik vinkjes gezet. Ik heb er een jaar eerder zelfs een andere mobiel voor gekocht. Een deceptie.

Wederom zoekend op internet vind ik ver weg verborgen, googelend naar het instellen van mijn mobiel – de meest verkochte; zeg maar de “3310” van weleer-  een nieuwe rij instructies. Ik moet iets doen met “berichten ontvangen”, “kanalen” en vooral met “mijn kanaal 919”.

Vijf minuten laten ontvang ik een bericht van de overheid,…. “CONTROLEBERICHT. Uw telefoon is juist ingesteld ….”

Een zucht van verlichting; dat de overheid dat zo snel al zag, dat mijn mobiel zojuist was ingesteld.

Het zal wel aan mij liggen dat ik onder de oproep “zorg dat uw mobiel is ingesteld” niet voorzien had dat er zoveel extra nodig was om het alarm echt te kunnen ontvangen. Het zal nog wel een tijdje leeg blijven in de reddingboot, ik neem tenminste niet aan dat ik de enige en laatste ben geweest die nog moest zoeken en knutselen aan haar mobiele privéalarm.

Opgeleukt

Vol verbazing zie ik de oude stationcar het terrein opdraaien. Er klopt iets niet! Er komt een bescheiden pakket werkmaterialen en flesjes uit; niveau Hema/Gamma. Niet veel meer dan een greep uit de keukenkast en gereedschapskist bij mij thuis. Wat vertwijfeld wijs ik hem de weg naar de klus. Het rammelt, ik heb alleen geen tijd – en geen internet- om het nu uit te zoeken.

Met een stortvloed van internetbedrijven, winkels en dienstverleners, komt een nieuwe –niet altijd positief verrassende- groep bedrijven op je netvlies. “In drie klikken je eigen winkel” kopt mijn websitehoster, “Voor nog geen … verzorgen we al uw drukwerk” kopt een ander die goed is in visitekaarten en flyers, “kies een van onze ontwerpen of lever een eigen foto aan; wij verzorgen de rest”.

Het is zo eenvoudig, in een paar stapjes staat een bedrijf op de site. Gelikt en klinkend als een klok. Nog wat reviews bij elkaar sprokkelen en een paar leuke foto’s vinden op internet en het bedrijf fonkelt de nieuwe klant tegemoet. Het predicaat “Koninklijk” is misschien wat te snel opgeplakt, maar 10 jaar ervaring maskeert toch snel iets wat eigenlijk neer komt op “een maand of wat”.

Ooit sneuvelden er politici op een iets te mooie schets van titels en ervaring. In mijn “personeelstijd” trok ik af en toe referenties na van belangstellenden met een al te opgeleukt cv. Verkoop je zelf, maar doe het met mate; zorg dat het, het verder gesprek niet verstoort. Liegen is dodelijk weet menig oud-politicus maar al te goed. Hoewel, als ik kijk naar de manier waarop je een “dienstverlener”  via een website in de markt kan zetten dan is schromelijke overdrijving inmiddels kennelijk wel geoorloofd; tijden veranderen. Het zal je met een webwinkel niet snel gebeuren –echte fraudeurs daargelaten- wie niet scherp is qua prijs of gewoon niet kan leveren zal al snel geen klant meer hoeven te bedienen. Een mooie voorgevel is snel neergezet, dienstverleners hebben wat dat betreft meer ruimte. Tot schade en schande van de klant helaas.

Als ik even de tijd heb om mijn verwondering te toetsen val ik nog meer van mijn stoel. Aangetrokken door een snelle overtuigende site, vol met mooie producten en diensten, bedrijfswagens, mooie schijnbaar professionele apparatuur en werkervaring waar de gewone mens van onder de indruk is, ben ik met mijn contact van vanmorgen in zee gegaan. Een rookgordijn voor een pittige prijs.

Een gevalletje misleiding? Windowdressing? Of ben ik gewoon argeloos naïef? Zeker is dat ik volgende keer zelfs de klantervaringen nog beter tegen het licht ga houden. Tenzij ik natuurlijk een recent gestarte ondernemer de kans wil bieden nu eindelijk eens aan de bak te kunnen. En zo met een steuntje in de rug wat echte klantervaring op te doen.

Zeg het er alleen wel even bij.

 

    

Recept

Het is wat gedramatiseerd, een psychologe die online “beroofd” wordt van haar cliëntdossiers. Toch is het wel een risico.

De praktijk van mijn huisarts bestaat al zo’n 40 jaar. Kort na de oprichting liep ik er wel eens rond als consulente voor bepaalde eerstelijns disciplines. De praktijk was een van de meest vooruitstrevende van het land. Toch heeft het haar beloftes niet waargemaakt. Nu jaren later maakt de praktijk een wat ingedutte indruk. Met haar groei, groeide ook haar ooit dynamische patiëntengroep mee. De wijk is allang geen Vinexwijk meer, de inwoners zijn geleidelijk steeds ouder. De praktijk kleurde net zo mee; wat ingedut. Inmiddels deelt de praktijk – de huidige arts heeft de praktijk een jaar of 15 geleden overgenomen- de ruimtes met een aantal andere huisartsen. Van de ooit zo nagestreefde intercollegiale samenwerking lijkt nauwelijks meer wat over. T’ is net als met hun patiënten, bij elkaar in een huis, maar niet in elkaars keuken.

In de wachtkamer staat een grote prullenbak; “geen prullenbak, alleen herhaalrecepten”. Het is een dagelijks loopje voor veel van de omwonende patiënten. Jaren geleden startte de praktijk een website, informatie, adressen, online receptaanvragen, online zelfs de mogelijkheid te vragen om advies, of de opvolging van foto’s en labuitslagen.

Nu bijna 10 jaar later is de website er nog steeds. Tot mijn verbazing vind ik zelfs de berichten uit 2007 nog steeds terug. De online “mail’ balie met de huisarts is een paar jaar geleden al gesloten, gelukkig deed de online receptenmachine het nog steeds. Tot ik opeens een groot wit vlak in de website aantref; daar waar het inloggen op het persoonlijk dossier altijd was gesitueerd. Online inloggen om je basis gegevens te kunnen raadplegen; inloggen ook voor de herhaalrecepten “app”.

Er zit weinig anders op dan ook het loopje maar te maken; het loopje naar de “dit is geen prullenbak”.

Weken later is de hele website weer online; ze is zelfs vernieuwd en naast de herhaalrecepten, ook weer voorzien van “e-advies” en de mogelijkheid zelfs online een spreekuurafspraak te plannen.

Feest!

Het blijft een uitdaging, meegaan met de moderne tijd. Even inloggen met je tablet of smartphone vanaf kantoor, trein of bankje in het park. Online een vraagstellen, een recept aanvragen, een afspraak maken. Natuurlijk is beveiliging essentieel, kan een consult nooit alleen maar online worden gedaan; hoewel?

Eindelijk is de tijd daar, denk ik nog optimistisch, dat de digitale brug van de medische burcht weer is neergelaten, dat patiënt tegemoet worden getreden met dezelfde elektronische middelen als de patiënt thuis ook al heeft.

Tot ik lees dat uit onderzoek blijkt dat patiënten nauwelijks gebruik maken van de mogelijkheid hun recepten elektronisch te verlengen, geen vragen stellen in het e-consult, hun afspraak voor het spreekuur liever via de balie of de telefoon willen maken.

Het zal toch niet gebeuren dat de digitale brug straks –wegens onbruik- weer wordt opgehaald?  

 

Droompaleis

Een wereld van palmen en goudgele stranden, ruisende beekjes of juist strak witte heuvels en dalen. Emotie, huivering, verlangen, oneindige rust; showrooms vol met oerbeleving.

Geen autodealer, geen badkamer of keukenleverancier, geen meubelpaleis, zelfs de Zweedse meubelgigant niet, gaat nog voorbij aan het presenteren van concepten. Huiveringen van genot die zoals de “All-Inclusive” aanbiedingen bij het reisbureau door de adviseurs in mobiliteit, woonbeleving, outdoor gardening, food & processing of wellness aan de man worden gebracht. Totalitaire concepten, eigenlijk een soort alles of niets. Wie ooit verkoper was, is in middels verworden tot adviseur of consultant; zelfs het target is anders –hoger.

Het is net als met een nieuwe auto; je gaat er voor of je gruwelt er juist van. De tijd dat je met de constructeur van je nieuwe auto nog uitgebreid kon nadenken over de motor, de ophanging, de kwaliteit van het koetswerk ligt, behoudens dan bij de Donkervoort’s van deze wereld, al decennia achter ons.

Het is een boeiend tijd verdrijf, maar wel nuttig, het inlezen in de vele websites met klantervaringen. Behoudens de meer of minder frequente technische gebreken gaat vrijwel elke matige of negatieve beoordeling over teleurstelling en niet nagekomen verwachtingen. Over suggesties en opgewekte gevoelens; kortom over klantontevredenheid.

Gewapend met een lijst van aandachtspunten, bouwkundige beperkingen en “gegooglede” wensen stap ik de showroom in. De toegezonden tekening klopt niet echt, de klantwensen zijn weinig verhoord en bovendien, de prijs is ook niet echt wat ik er van verwachtte. Nog maar een week geleden sprak de klant adviseur dat hij bij een dergelijk plan graag een passend voorstel wilde doen.

Al snel is duidelijk dat hij een alles of niets aanpak voor staat; niets dus.

Ikea mens als ik ben geef ik niet meteen op. De dag erop stap ik binnen bij een andere aanbieder van “droom en illusies”. Als we twee uur later naar buiten stappen ziet de wereld er een stuk beter uit. Stap voor stap zijn alle eisen, wensen en beperkingen doorgenomen en met een handige tool op het scherm gezet. Helder en transparant wordt het hele project door de verkoper –zo noemt hij zich tenminste- voor ons achter elkaar gezet.

Tot dat we een week later weer aan tafel zitten. Onderdeel voor onderdeel wordt weer door gesproken; alleen het totaalplaatje, dat komt maar niet. Het is alsof bij het illustreren de grote schets wordt overgeslagen en in plaats daarvan in het linkerhoekje begonnen wordt met een steeds uitbreidende gedetailleerde inkleuring. Pas na twee uur -de appelgebak is heerlijk, wilt u nog een koffie?- verschijnt eindelijk de prijs van onze droom op papier. Alles is in de overtreffende trap, de droom, de prijs en vooral onze schrik. Onze dromentovernaar heeft op een enkel –niet het minste- punt vergeten naar de klant te luisteren. De prijs die hij rekent ligt bepaald buiten het budget dat we hebben geschetst.

“U hoort van ons, even het geheel overdenken”. Voorlopig slaan we op de vlucht. Een middag later hebben we –elders- al weer stevig kunnen inlopen, met behoud van kwaliteit, op de prijzen die voor ons op papier werden geschetst.

Gelukkig, bestaan ze nog, de plekken waar de mensen die zich op onderdelen voorbereiden een plek kunnen vinden als ze verdwalen in het “all-inclusive” paradijselijk oerervarings bos.